De grasbrefel is een klein tot middelgroot knaagdier met een gemiddelde lichaamslengte van ongeveer 10 cm, exclusief de staart. Het lichaam is compact en gedrongen, met korte maar krachtige ledematen die aangepast lijken aan een leven in dicht gras en zachte, vochtige bodems. De staart is relatief kort en behaard, maar wordt zelden duidelijk waargenomen.

De vacht van de grasbrefel zou bestaan uit een dichte, grof ogende pels met een variabele kleuring die schommelt tussen dofbruin, grijsgroen en strogeel. Deze kleurvariatie wordt beschouwd als een vorm van natuurlijke camouflage, waardoor het dier vrijwel onzichtbaar wordt in graslanden en langs grachten. Volgens ooggetuigen verandert de vachtkleur subtiel met de seizoenen, al is dit nooit objectief vastgesteld.

Zoals bij de meeste knaagdieren beschikt de grasbrefel over twee sterk ontwikkelde snijtanden in zowel de boven- als onderkaak. Deze tanden groeien continu en stellen het dier in staat zich een weg te knagen door wortels, houtresten en lichte constructies. Sporen van knaagactiviteit worden sporadisch gemeld in de omgeving waar de soort vermoed wordt voor te komen, maar konden tot op heden niet eenduidig aan de grasbrefel worden toegeschreven.

Opvallend aan de grasbrefel is zijn veronderstelde hoge intelligentie en opmerkelijke schuwheid. Waarnemers melden dat het dier menselijke aanwezigheid vroegtijdig detecteert en zich bliksemsnel terugtrekt in dichte vegetatie of ondergrondse schuilplaatsen. Dit gedrag wordt vaak aangehaald als verklaring voor het extreme gebrek aan betrouwbare waarnemingen.

Tot op heden bestaat er slechts één onscherpe foto van een mogelijk exemplaar, aangevuld met een gedetailleerde schets die werd opgesteld op basis van een ooggetuigenverslag. Beide bronnen tonen een dier dat oppervlakkig gelijkenissen vertoont met een kleine marmot, maar met proportioneel grotere ogen en een meer afgeplatte lichaamsbouw. Vanwege het beperkte en indirecte bewijsmateriaal blijft de exacte morfologie van de grasbrefel echter onderwerp van speculatie.

De grasbrefel kent een uiterst beperkte en uitzonderlijk lokale verspreiding. Voor zover bekend komt de soort uitsluitend voor in een klein gebied langs de Wingensesteenweg te Tielt, waar zij vermoedelijk endemisch is. Alle betrouwbare meldingen, historische verwijzingen en vermeende waarnemingen situeren zich binnen deze zone, wat de grasbrefel tot een van de meest plaatsgebonden zoogdieren maakt die ooit in de literatuur zijn beschreven.

Het leefgebied van de grasbrefel bestaat voornamelijk uit vochtige graslanden, grachten, bermen en braakliggende percelen. Daarnaast zou het dier gebruikmaken van oude boomstronken, verlaten schuren, houtstapels en ondergrondse holtes als schuil- en rustplaatsen. De aanwezigheid van hoog gras en beperkte menselijke verstoring lijkt een cruciale factor te zijn voor het voorkomen van de soort.

De grasbrefel wordt vooral gemeld in overgangszones tussen open grasland en beschutte structuren, waar natuurlijke dekking overvloedig aanwezig is. Deze mozaïekstructuur van het landschap zou niet alleen bescherming bieden tegen predatie, maar ook bijdragen aan het vrijwel onzichtbare karakter van het dier.

Opmerkelijk is dat ondanks intensieve landbouwactiviteiten en infrastructurele ontwikkelingen in de regio, meldingen van de grasbrefel in de loop der eeuwen relatief consistent bleven in locatie, maar uiterst sporadisch in frequentie. Dit heeft geleid tot de hypothese dat de soort zich in zeer lage dichtheden voortplant, of dat zij beschikt over een uitzonderlijk efficiënt vermijdingsgedrag ten opzichte van menselijke waarneming.

Tot op heden werden geen bevestigde waarnemingen gemeld buiten het veronderstelde kerngebied. Pogingen om de verspreiding van de grasbrefel systematisch in kaart te brengen hebben geen sluitend resultaat opgeleverd, waardoor het exacte leefgebied en de populatieomvang onbekend blijven.